لعنت به عشق که چنان آدم وحقیر وخار می کنه که جایی برای عظمت و بزرگی نمی گذارد

کاش دیواره دلم از تخته وسنگ بود تا کسی اجازه ورود به آن را نداشته باشه

کاش دل تو سینه نبود تا از فراق یار تو آتش بگیره وآروم آروم بسوزه

کاش اشکی بود تا از دوری وجفای تو قطره قطره روی گونه هام نقش ببنده

کاش دل همپای عقل بود تا می فهمیدم تو کی هستی وچه کردی

ازت ممنونم به خاطر تمام زخم هایی که بر قلب ووجودم به یادگار گذاشتی

کاش این دل لعنتی می فهمید که دیگه رفتی ورهاش کردی

کاش می فهمید ولی افسوس.....

نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم دی 1386ساعت 13:50 توسط Mahdi | |